Nieśmiertelną duszę
zawdzięczam Wielkiej Enneadzie, lecz to Set tchnął życie wieczne w moje ciało.
To on, nie Horus, zstąpił z nieba i rzekł: widzę w tobie odcisk mego ducha,
dlatego czynię cię moim odbiciem na Ziemi. Czas nie pochyli twoich pleców, pustynne
słońce nie wyciśnie kropli potu z twojej skroni, a bestie będą się kładły u
twych stóp. Twoja dusza na wieki zwiąże się z ciałem, byś mógł zasiąść na
tronie Kemmhyt i złączyć Czternaście Królestw w jedno. W chwilach zwątpienia
pokieruję twoją ręką, tak, jak ojciec kieruje ręką syna, gdy pierwszy raz
chwyta za różdżkę. Będziesz patrzył, jak czas zaciera pamięć o twych bogach.
Ptaki z żelaza zastąpią dywany, magia z cnoty przeistoczy się w grzech i
niewolnik stanie się panem, a pan niewolnikiem.
I Set wstąpił we
mnie, i trwać będziemy wspólnie do końca świata — on we mnie, a ja w
nim. Moja krew stała się jego, a jego — moją. I stało się, jak rzekł:
czas nie pochylił moich pleców, słońce pustyni nie praży mego ciała, bestie nie
mają ponad mnie pana. Choć Tot nie włożył do mojej głowy trzeciego oka, widzę
przyszłość poprzez wahadło historii. Starzy bogowie odrodzą się z czarnej
ziemi, smoki strącą z nieba żelazne ptaki, magia znów stanie się cnotą,
niewolnik niewolnikiem, a pan panem.
Tylko nasza krew — jak
Nil — trwać będzie po wieczność.
— Sokareth I
Długowieczny
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz